Κρίση στη Μέση Ανατολή: Η κεντροαριστερά αναζητεί πυξίδα, ενισχύεται το αφήγημα της σταθερότητας

«Έτσι θα πάμε μέχρι τις εκλογές και ο Θεός βοηθός. Εκτός αν μας τύχει κανένας πόλεμος. Τότε ο Θεός δεν θα είναι μαζί μας». Τάδε έφη, πριν μερικούς μήνες, έμπειρος, υψηλόβαθμος πολιτικός παράγων της κεντροαριστεράς, πρώην υπουργός, όταν ρωτήθηκε για το απογοητευτικό κλίμα των δημοσκοπικών καταγραφών.

Και ο Πόλεμος στη Μέση Ανατολή ήρθε. Είναι, ήδη, μια πραγματικότητα που η κεντροαριστερά, καλείται να διαχειριστεί με διαφορετικές, πλέον συνθήκες. Ο Αλέξης Τσίπρας, συμφωνεί με την στρατιωτική βοήθεια στην Κύπρο, θέτοντας και ζητούμενα για την ευρύτερη αντιμετώπιση των διεθνών ζητημάτων, ο Νίκος Ανδρουλάκης ασκεί δριμύτατη κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, ο Σωκράτης Φάμελλος ψηφίζει τις δαπάνες, αλλά διαφωνεί με τις φρεγάτες, ο Αλέξης Χαρίτσης διαφωνεί με όλα, αφού είναι εναντίον του πολέμου.

Την ίδια στιγμή, πολλοί διακρίνουν την «αυτόματη» ενίσχυση των κυβερνητικών επιλογών και προσωπικά του Κυριάκο Μητσοτάκη. «Αυτόματη», διότι όλοι αναγνωρίζουν, πως και η ενίσχυση του πολεμικού ναυτικού, αλλά και η ανάληψη συγκεκριμένων επιλογών στην εξωτερική πολιτική-συμμετοχή στο Συμβούλιο Ειρήνης του Ντόναλντ, ενίσχυση του προγράμματος του Εμανουέλ Μακρόν, πρωταγωνιστικός ρόλος στην Μεσόγειο-διαμορφώνουν μια νέα εσωτερική πολιτική πραγματικότητα. Για την οποία όλοι αναγνωρίζουν πως αναμορφώνει το προσώρας πολιτικό γίγνεσθαι. Σε συνδυασμό με το φάντασμα του πληθωρισμού, ως συνέπεια του πολέμου, όλοι αναγνωρίζουν πως «πολλά ανατρέπονται».

Η διαχείριση της κρίσης και οι νέες δημοσκοπήσεις 

Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες, συζητήσεις εντός των κομμάτων έχουν ήδη ξεκινήσει, επιδιώκοντας να διακρίνουν την επόμενη πολιτική ημέρα. Τα ερωτήματα που τίθενται δεν είναι, όμως, αποκλειστικά για τη διαχείριση της πολιτικής αντιμετώπισης, της «αυτόματης κοινωνικής ενίσχυσης της σταθερότητας σε κρίσιμες εθνικές καταστάσεις»-όπως ειπώθηκε σε σύσκεψη σε πολιτικό γραφείο-αλλά στην επιλογή της διαμόρφωσης μιας νέας, εξ ανάγκης ουσιαστικά, εξωτερικής πολιτικής. Η κεντρική επιλογή της άποψης-πρότασης για σύσκεψη του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών-αποτέλεσε μια αρχική αντίδραση.

Όλοι αντιλαμβάνονται πως οι νέες δημοσκοπήσεις -και αυτό συζητήθηκε-θα έχουν ως επίκεντρο, όχι αποκλειστικά την ποσοστιαία δύναμη των κομμάτων, αλλά την άποψη των πολιτών για την νέα δυναμική που αναπτύσσεται, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Ήδη οι δημοσκοπικές εταιρείες θέτουν το βασικό ερώτημα «ποιος είναι ικανότερος να διαχειριστεί τη νέα κρίση». Και αυτό όλοι αναγνωρίζουν πως δεν αντιμετωπίζεται με μικροκομματική οπτική.

Η ελληνική κεντροαριστερά ως αντίληψη, αλλά και ως «αντίπαλο δέος» καλείται να απαντήσει σε βασικά ερωτήματα σε έναν νέο παγκόσμιο χάρτη, που δημιουργείται,κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το θέμα της Ευρασίας, του ελληνικού τόξου ασφαλείας, της νέας εξωτερικής πολιτικής, του νέου αμυντικού ευρωπαϊκού δόγματος, της νέας πρότασης για μια Ευρωζώνη για την Άμυνα. Αλλά και των οικονομικών πιέσεων που θα προκληθούν, ενισχύοντας την ήδη εφιαλτική ακρίβεια, που αντιμετωπίζει η μέση ελληνική οικογένεια.

Όπως ομολογήθηκε από πολιτικό αρχηγό «οι επόμενες εκλογές διαμορφώνονται με νέα δεδομένα»…